Hoe het werkt

Hoe het werkt


De cel is voorzien van een klassieke telefoon met draaischijf. Je kunt er zelf voor kiezen om al dan niet de draaischijf te benutten. Sommigen hebben een duidelijke boodschap aan hun overleden dierbare, anderen weten niet goed wat te zeggen en worden soms verrast door hetgeen ze als vanzelf hardop uitspreken. Een harts-verbinding maken met dierbaren die zijn overleden, roept emoties op en heeft - wellicht mede daardoor - een troostende en helende werking. 


De beschutting van de cel, gecombineerd met de intentie om je te verbinden met je dierbare, kan hoe dan ook leiden tot een bijzondere en troostrijke ervaring. 


Er ligt een logboek om desgewenst je ervaring te delen. De cel is dagelijks vrij toegankelijk. Iedereen die zich hiertoe aangetrokken voelt is welkom. 

Enkele quotes 


Nena,

Hoop dat je me hebt kunnen horen.

XXOO   .....

PS: mooi initiatief en verrassend effect, bedankt!


Nooit weghalen deze cel. Het is zo fijn om ze af en toe te kunnen spreken. Dankjewel!

Allerzielen 2020


4-1-2021

Na kleinzoon en vrouw overleden: tip zo 'contact'.

...., Maaseik (B)


20-2-2021

Eindelijk... ik voelde nu ga ik praten in de telefooncel... Blijkt het ook nog de 'verjaardag' van mijn vader te zijn... Fijn even bewust te verbinden.

Liefs, ...


12-3-2021

Even langs de "Kaze no denwa", herdenken van Tohoku disaster, 10 jaar geleden.


28-03-2021

Wat ontzettend leuk dit, heel bijzonder.


15-3-2021

Even in gedachten met mijn vader verbonden. Mooi idee! 


15-3-2021

Dat dit zóveel met een mens kan doen! Alleen al zijn nummer draaien... trànen. Na 1,5 jaar verlies van mijn allerliefste ben ik weer aan het opkrabbelen en ontmoette ik een nieuwe partner. Huilend heb ik mijn overleden allerliefste daarover verteld. Ik wist al dat hij me zoiets enorm zou gunnen en vond hier de bevestiging. Wat een kale groene telefooncel al niet kan doen. Laat hem dus vooraal staan!

Wind


Als alle gestolde tijd
omgezet in daden
wijsheid was geworden
zou dit het laatste boekje zijn.

Dan zou ik het sluiten
mijn armen spreiden
en wegvliegen van de grond
naar nieuwe avonturen.

Ik zou nog even omkijken
naar de aarde beneden
de mensen zien krioelen
ik was één van hen daar.

Maar dan zou ik mij verwaaien
als wind met de wind
en zou daar beneden
even verkoeling geven.


Laatste gedicht in het laatste dagboek (nummer 65) van Bram Vermeulen

SiteLock